chronicle
 
Karrika berreskuratu

IRITZIA- Lehendakaritzako hauteskundeetako giroan murgildu da irakaslea. Alderdi sozialistaren egoera zein den azaltzeaz gain, horrek Euskal Herrian duen eraginaz hausnartu du.

Ixabel ETXEBERRIA|17/03/2017 16:30|0 commment
Capture_d_e_cran_2016-11-14_a_12
Ixabel Etxeberria iruditan.

Karrikari eskatu dio laguntza. Pribiligioen aldeko manifestaldi batera deitua zuen Fillonek. Sistemari presio egiteko, epaileen kontra herritarrak altxatzen ahal dituela erakusteko. Presidente izan nahi duen politikariaren aldetik untsalaz babestu duen legeari aurre egitea eskuin muturraren bidea hartzearen seinalea dela erran daiteke. Bosgarren errepublikaren azken arnasa omen litekeela irakurtzen da Frantziako prentsan. Funtsean frantses politikaren kakofonia, miseria politikaren irudia eta pribiligiatuen dantza gero eta egoera larriagoan diren herritarren aurrean. Abstenitzeko argudio potoloak, baina bozkatu gabe geldituz eraikuntza usteldu hori eroriko al da?

Alderdi sozialista eroriko zela pentsa zitekeen, duela gutxi oraindik. Haatik bazterrak isildu dira eta badirudi diputau postuen hartzeko prestatzen ari direla. Alegia lanaren erreformak ez diola fakturarik pasako, larrialdi egoerarekin jarraitzea eta lege berriekin eskubideen zapaltzeak ez duela ondoriorik izanen.

Parise oso urrun dago baina Parisen gertatzen denak ondorio zuzena dauka gure herrian. Fillon hautatu zuten Ipar Euskal Herrian presidente gai gisa... Nahasketa guzti horietan murgiltze gutxi sentitzen da hemen, komentario gutxi, hemen lortu zituen sostenguak ez dira gehiago entzun. Ongi gogoratzen bagara Angeluko auzapeza Fillonen alde mintzatu zen klarki! Geroztik hemengo eskuinak soinu gutxi hedatzen ari da hauteskundeei begira. Horrez gain, atentatuen ondotik izan ziren mobilizapenek ez dute jarraipenik izan, nahiz eta frantses izatearen sentimentua indartuko zuen, errepublikaren aldeko zaletasuna, itsua, isila Frantziak kanpoan eramaten dituen gerlei buruz.

Borroka, karrikaren hartzea, eskuinari uztea normalizatzen ari da. Lege libertiziden bozkatzea klase politikaren hautu politiko normalizatua dela ematen du. Askatasun politikoen alde, zapalduaren defenditzea eta gizarte zuzenago baten aldarrikapenak ez dira entzuten ia-ia. Giza eskubideen defentsaren oihartzuna ere ez dugu. Amnesty Internazionalek Frantzia salatzen duelarik ez du horren erantzun politikorik errezibitzen, alderdi politikoak ez dira horregatik batere kezkatzen. Frente nazionala agintetik hurbiltzen ari denaren kontzientzia azkartzen ari da prentsa osoan, politika handiaren eremutan eta panikoa aire bat sumatzen ari da.

Bitartean Bordelen ikusi ditugu Akitania, Nafarroa eta Autonomia erkidegoko buruzagiak bildua. Irudi pozgarria horren erdian Euskal Herria baita eta horren geroa aipatzeko gune bat izan zitekeela pentsa daitekeelako. Haatik bertan aipatu duten AHTren proiektua elkarrizketaren erdian zeuden. Badakigu berdeek Rousset-i sostengua eman ziotela AHTri uko egin ziolako, baina gai nagusia bertan AHT izan da. Herritarren iritziaren gainetik pasatu nahi horrek ez du deus onik emanen.

Bukatzeko, bai bilana egiteko garaia heldu zela zioten batzuek. Hollande-k eraman duen politikaren bilana.

Oro har gauza gutxi aldatu da, preso gaixoak etxera hurbiltzeko aukerarik gabe. Preso politikoak estatuaren eskuetan, frantses legeen xantaiaren menpe, Popo desagertua, Frantziak deportatu zituenak babesik gabe. Autodeterminazioa da bide bakarra. Hau, borrokatuz soilik lortuko dugu, karrika berreskuratuz.